NEP (n-etylopentedron) i NEH (n-etyloheksedron; Hexen) to syntetyczne stymulanty należące do rodziny katynonów. N-etylopentedron (NEP) i N-etyloheksedron (NEH) są bliskimi analogami, ale różnią się długością łańcucha bocznego, co ma wpływ na siłę i charakter efektów. Oba z nich cechuje ten sam mechanizm wywoływania efetktów psychoaktywnych – substancje te działają głównie jako inhibitory wychwytu zwrotnego transportera dopaminy oraz noradrenaliny (NDRI – norepinephrine-dopamine reuptake inhibitor). Dłuższy łańcuch Hex-enu zwiększa lipofilowość tej substancji, i przez to nasila działanie euforyczne, ale skraca czas działania – NEP (N-etylo-pentedron) ma łańcuch pentylowy (5 węgli), podczas gdy NEH (N-etylo-heksedron) ma łańcuch heksylowy (6 węgli).
Porównując subiektywne efekty dwóch tych substancji, możemy wywnioskować, że hexen przede wszystkim charakteryzuje silny „rush” – mocna lecz krótkotrwała euforia i silna stymulacja psychoruchowa. Utrzymuje się ona około 20 minut, po czym zanika i po niej użytkownik doświadcza już „zwykłego” pobudzenia, które również nie trwa długo, bo do dwóch godzin. Ogólnie rzecz biorąc, Hex-en działa krótko i charakteryzuje go czysta dopaminergiczna stymulacja. Działanie NEP-a jest również silne, ale bardziej stopniowe, bez silnego „wjazdu”, i jest to związek nieco bardziej funkcjonalny od HEX-enu, w małych, rozsądnych dawkach będąc jako-takim funkcjonalnym stymulantem, choć krótko działającym. Towarzyskość przy obu tych substancjach jest umiarkowana, niektórzy twierdzą ze HEX-en pod tym względem jest intensywniejszy.
Ryzyka związane z uzywaniem HEX-enu, szczególne dla tego substancji są następujące: jest to niesamowicie wysoki potencjał uzależniający, silne „ciśnienie na dorzutki”, jak crack/kokaina – ciągła chęć doznania rush’u silniejszego niż za pierwszym razem, co oczywiście jest praktycznie niemożliwe. W tracie takich daremnych prób istnij duże ryzyko ciągu i poważnego wycieńczenia organizmu. Poza krótkim działaniem a więc ciągłym przymusem powtarzania dawek, występuje także silne obciążenie układu sercowo-naczyniowego. NEP z kolei charakteryzuje mniej intensywna euforia i praktycznie nieobecny „rush”, szczególnie w porównaniu do Hex-enu. Mniej intensywna dopaminowa euforia to mniejszy „rush” i chęć na dorzutki, ale związek nadal cechuje wysoki potencjał uzależniający – choć możnaby powiedzieć że nieco mniejszy niż w przypadku NEH. Działanie NEP-a jest dłuższe, nieco stabilniejsze, mniej kompulsywne, więc jest mniejsze „ciśnienie” na dorzutki. Kolejne charakterystyki sąuze ryzyko bezsenności, tachykardii, lęku przy dużych dawkach.
Podsumowując: NEH to intensywny, krótki, kompulsywny, ryzykowny związek który można określić „dopaminowym crackiem” w świecie katynonów. NEP to ten trochę łagodniejszy, dłuższy, bardziej funkcjonalny, nazywany bardziej cywilizowanym z tej dwójki, aczkolwiek tylko do pewnego momentu. Jest mu bliżej klasycznych stymulantów typu amfetamina, choć z charakterystycznym „katynonowym” profilem – intensywne ale krótkie działanie. Oba cechuje wysoki potencjał nadużywania, ale NEH uchodzi za znacznie bardziej niebezpieczny ze względu na krótkie działanie, intensywne wejście i „ciśnienie” na kolejną dawkę.
Autor tekstu: horsii
