2C-C (2,5-dimetoksy-4-chlorofenetyloamina) to syntetyczna psychodelik z rodziny 2C-X, spopularyzowanej przez Alexandra Shulgina, który stworzył wiele substancji z tej grupy. Związek ten jest spokrewniony z innymi psychodelicznymi fenetyloaminami, takimi jak 2C-B, 2C-D, czy 2C-F.
Data pierwszej syntezy i opisania tego związku w literaturze przypada na 1983 rok. Wtedy to para badaczy, Alice C. Cheng i Neal Castagnoli Jr. zsyntetyzowali 2C-C – choć nie w celu stosowania jako psychodelik. Przeprowadzali one badania których celem było ocenienie neurotoksyczności różnych analogów 6-hydroksydopaminy (6-OHDA), i 2C-C zostało w tych badaniach wykorzystane jako półprodukt chemiczny. W trakcie badań Castagnoliego i Cheng nie została udokumentowana żadna aktywność psychodeliczna tej substancji – zrobił to znacznie później Alexander Shulgin, który przez publikację swojej książki PiHKAL („Phenethylamines I Have Known and Loved”) w 1991, wraz z 2C-C spopularyzował cały szereg psychodelicznych pochodnych fenetyloaminy.
Uważa się, że psychodeliczne działanie omawianego związku wynika z jego skuteczności jako częściowego agonisty receptorów serotoninowych, w tym receptora 5HT2A. Wielu użytkowników twierdzi, że działanie bohatera tego wątku jest łagodniejsze, bardziej relaksujące i uspokajające niż w przypadku innych blisko spokrewnionych psychodelicznych fenetyloamin, takich jak 2C-B, 2C-I i 2C-E. Jest to jeden z najsłabszych przedstawicieli rodziny 2C-x według wagi, charakteryzujący się umiarkowanymi, stonowanymi efektami wizualnymi, stosunkowo niezmienionym stanem umysłu i uporządkowanym tokiem myślowym. Doświadczenie związane z omawianą substnacją zazwyczaj zaczyna się od łagodnej stymulacji, ale w miarę postępu doświadczenia staje się nieco uspokajające i zaskakująco pozbawione charakterystycznego uczucia energii związanego z większością psychodelicznych fenetyloamin z rodziny 2C-X. W PiHKAL opisano to jako „intensywną formę relaksacji” Headspace po zażyciu jest przez wielu opisywany jako wnikliwy, ale jednocześnie stosunkowo normalny pod względem procesów myślowych, nawet przy umiarkowanych lub wysokich dawkach. Wizualizacje które ta stubstancja wywołuje są opisywane jako delikatne, przypominające trochę te wywoływane przez 2C-B.
Dawkoawnie mieści się w przedziale od 10 do 100 miligramów. Dawki od 10 do 30 mg uważane są za niskie, od 30 do 60mg za średnie, a powyżej 60-70 mg za wysokie. Działanie po podaniu doustnym zaczyna się w przeciągu 20 – 50 minut i następnie narasta około godziny. Całe doświadczenie mieści się w przedziale czasowym od 4 do 8 godzin, zależnie od dawki. Związek ten nigdy nie zyskało takiej popularności jak np. 2C-B, zapewne ze względu na niższą w porównaniu do innych fenetylamin moc, oraz nietypowy charakter doświadczenia. Tolerancja na działanie nie pojawia się niemal natychmiast po spożyciu. Podobnie jak w przypadku 2C-B, nie wydaje się, aby po kilku dniach regularnego stosowania dochodziło do wyraźnego wzrostu tolerancji. Substancja wywołuje jednak tolerancję krzyżową z innymi psychodelikami serotoninergicznymi, co oznacza, że po zażyciu 2C-C wszystkie psychodeliki będą miały osłabione działanie. Toksyczność i długoterminowe skutki zdrowotne rekreacyjnego zażywania nie wydają się być przedmiotem badań naukowych, a dokładna dawka toksyczna nie jest znana. W literaturze nie odnotowano śmiertelnych przypadków przedawkowania.
EFekty, jakie może wywoływać:
– halucynacje przy otwartych oczach (OEV)
– halucynacje przy zamkniętych oczach (CEV)
– delikatne pobudzenie
– sedacja, uspokojenie, erlaksacja
– wazokonstrykcja (zwężenie naczyń krwionośnych)
– przyspieszone tętno
– zwiększone ciśnienie krwi
– mdłości, nudności (zazwyczaj z początku doświadczenia)
– euforia
– poprawiony odbiór muzyki
– paranoje, lęki, niepokój, urojenia
– zwiększone uczucia empatii, chęci kontaktu z innymi
– zwiększona potliwość
– szczękościsk
Autor tekstu: horsii
