2C-P, czyli inaczej 2,5-dimetoksy-4-propylfenetyloamina to syntetyczna substancja psychoakywna z klasy fenetyloamin psychodelicznych. Związek ten jest stosunkowo mało znanym członkiem tej rodziny, blisko spokrewnionej z meskaliną, do której należą również takie substancje jak 2C-B. 2C-P jest znana jako jedna z najsilniejszych, najbardziej wrażliwych na dawkę i najdłużej działających substancji z tej serii.
Związek ten został po raz pierwszy zsyntetyzowany i przetestowany pod kątem działania na ludzi przez amerykańskiego chemika Alexandra Shulgina, który udokumentował swoje odkrycia w książce PiHKAL („Phenethylamines I Have Known and Loved”) z 1991 roku. Opisy doświadczeń z 2C-P zawarte w książce Shugina, zwracają uwagę na intensywne działanie, długi czas oczekiwania na pojawienie się pierwszych efektów, długi czas trwania efektów. We wpisie o 2C-P dawka 16mg została opisana przeza samego Shulgina jako wyraźne przedawkowanie które spowodowało „konsekwencje fizyczne”. W komentarzu zwrócono również uwagę na niewielką różnicę między dawką odpowiednią a dawką nadmierną, co sugeruje, że stosunkowo łatwo jest przedawkować ten środek.
Ta fenetyloamina jest jednym z najsilniejszych związków z rodziny psychodelików 2C, rywalizując jedynie z 2C-TFM. Szacunkowa średnia dawka substancji wynosi około 7 miligramów.Po podaniu doustnym może mieć bardzo powolny początek działania, a właściwe efekty pojawić się mogą po czasie wynoszącym od 3 do 5 godzin. Peak doświadczenia trwa od 5 do 10 godzin, a całkowity czas trwania tripu wynosi do 20 godzin i dłużej. Efekty wywoływane przez 2C-P obejmują wizje przy otwartych i zamkniętych oczach, zniekształcenie czasu, myślenie koncepcyjne, euforię i śmierć ego. Użytkownicy opisują efekty działania 2C-P jako niezwykle długotrwałe, silne, czasami przytłaczające wizje oraz intensywny bodyload, obejmujący nudności, napięcie mięśni i ogólny dyskomfort fizyczny. Niektóre raporty sugerują, że podczas zażywania 2C-P łatwiej jest doświadczyć pobudzenia i majaczenia niż w przypadku innych substancji z grupy 2C, prawdopodobnie ze względu na łatwość, z jaką można je przedawkować. W rezultacie substancja ta jest uważana za nienajlepiej wypadającą pod względem bezpieczeństwa wśród substancji psychodelicznych.
Związek ten działa jako agonista receptorów serotoninowych 5-HT2. Wiąże się również z receptorem serotoninowym 5-HT1A z około 14-krotnie mniejszym powinowactwem niż w przypadku receptora serotoninowego 5-HT2A. Substancja wykazuje niewielkie lub żadne powinowactwo do transporterów monoaminowych (MAT) i wykazuje bardzo słabe lub nieistotne hamowanie wychwytu zwrotnego monoamin. Wykazuje wysokie powinowactwo do receptora TAAR1. Istnieją badania donoszące o tym, że substancja potrafi być neurotoksyczna w wysokich dawkach.
Ze względu na silne działanie i niezwykle długi czas trwania, 2C-P może być zbyt intensywny i trudny do bezpiecznego stosowania dla zdecydowanej większości osób obcujących z substancjami psychoaktywnymi. Zaleca się stosowanie praktyk harm reduction podczas używania tej substancji. Obejmują one unikanie ważenia na oko a zamiast tego stosowanie dokładnej profesjonalnej wagi, lub stosowania dawkowania wolumetrycznego (przygotowanie roztworu). Powinno się unikać również innych dróg podania, niż doustne.
2C-P jest substancją kontrolowaną w większości krajów świata, w tym w Polsce.
Autor tekstu: horsii
