2-FXiPr (2′-Fluoro-2-Oxo-PCiPr) to syntetyczny dysocjant z rodziny arylocykloheksyloamin. Substancja ta pojawiła się na rynku niedawno, i ma być substytutem dla 2-FDCK (2-fluorodeschloroketamina) które niedługo ma podlegać międzynarodowej kontroli z ramienia ONZ. 2-FXiPr jest strukturalnie spokrewnione z MXiPR (metoksyizopropamina), MXPr (metoksypropamina) oraz 2-FDCK. Substancja ta z reguły występuje pod postacią soli chlorodowodorku (HCl), przybierając formę proszku lub półprzezroczystych, mlecznych kryształków o słabym zapachu opisywanym jako „chemiczny”.
Ze względu na brak badań dotyczących tej substancji, wszelkie dyskusje na temat jej farmakologii opierają się wyłącznie na jej strukturze i subiektywnych podobieństwach działania do innych dysocjatywnych związków arylocykloheksyloaminowych, takich jak 2-FDCK czy ketamina. Mając to na uwadze, uważa się, że 2-FXiPr działa jako antagonista receptora NMDA. Receptory NMDA umożliwiają przepływ sygnałów elektrycznych między neuronami w mózgu i kręgosłupie; aby sygnały mogły przepływać, receptor musi być otwarty. Substancje dysocjacyjne zamykają receptory NMDA, blokując je. To odłączenie neuronów prowadzi do utraty czucia, trudności w poruszaniu się, a ostatecznie do stanu podobnego do „K-hole”.
W porównaniu do 2-FDCK które substancja ta ma niewątpliwie zastąpić, związek ten opisywany jest jako relatywnie „ciepły” dysocjant, podobny do MXPr czy MXiPr, delikatnie pobudzający, i umiarkowanie euforyczny. Dawki mieszczące się w zakresie 20 – 40 miligramów opisywane są jako słabe, trochę powyżej dawek progowych. Dawki rzędu 40 – 80 miligramów opisywane są jako typowe, średnie dawki, po których można mniej-więcej zaobserwować co substancja ta ma nam do zaoferowania. Dawki rzędu 80 miligramów i powyżej są opisywane jako dawki wysokie, powodujące intensywne, mocne doświadczenia dysocjacyjne. Całość doświadczenia na 2-FXiPr ma zamykać się w przeciągu 3-5 godzin. Szczytowe efekty trwają od około 60 do 90 minut. Drogi podania tej substancji zdają się być podobne do tych które występują przy pokrewnych analogach – jest to podanie donosowe, podanie doustne. Rzadziej spotykanymi są podanie doodbytnicze, oraz dożylne, a także waporyzacja.
Niestety ze względu na to, jak nowa jest ta substancja, długoterminowe skutki zdrowotne rekreacyjnego stosowania 2-FXiPr nie były przedmiotem żadnych badań naukowych, a dokładna dawka toksyczna nie jest znana. Wynika to z faktu, że związek ten ma bardzo krótką historię stosowania u ludzi. Niepotwierdzone dane pochodzące od osób, które wypróbowały tę substanację sugerują, że nie wydaje się, aby samo próbowanie tej substancji w małych lub umiarkowanych dawkach, w sposób taki jak pokrewne dysocjanty takie jak MXiPr czy 2-FDCK, niosło ze sobą poważne skutki zdrowotne. Chociaż nie zostało to potwierdzone żadnymi konkretnymi badaniami, przypuszcza się że 2-FXiPr, podobnie jak ketamina i inne pokrewne arylcykloheksylaminy, wywiera negatywny wpływ na pęcherz. Wobec tego, zaleca się unikać regularnego, częstego stosowania tej substancji, szczególnie w wysokich dawkach.
Podobnie jak w przypadku innych antagonistów receptora NMDA, długotrwałe stosowanie 2-FXiPr można uznać za umiarkowanie uzależniające, z wysokim potencjałem nadużywania i zdolnością do wywoływania uzależnienia psychicznego u niektórych użytkowników. W przypadku wystąpienia uzależnienia, nagłe zaprzestanie stosowania może spowodować pojawienie się głodu narkotykowego i objawów odstawiennych. Długotrwałe i powtarzające się stosowanie tej substancji powoduje rozwój tolerancji na wiele jego skutków. W rezultacie użytkownicy muszą przyjmować coraz większe dawki, aby osiągnąć te same efekty. Należy pamiętać, że związek ten wykazuje tolerancję krzyżową ze wszystkimi środkami dysocjacyjnymi, co oznacza, że po spożyciu 2-FXiPr wszystkie środki dysocjacyjne będą miały osłabione działanie.
Autor tekstu: horsii
