4-Chloro-2,5-dimetoksyamfetamina, zwana skrótowo DOC, to syntetyczna substancja psychoaktywna należąca do rodziny psychodelików. Jest pochodną fenetyloaminy oraz amfetaminy. Choć DOC został po raz pierwszy zsyntetyzowany przez zespół z Uniwersytetu Alberty w 1972 roku, to substancja ta przeszła bez większego echa, i jej stosowanie rekreacyjne nie było zbyt często spotykane. Dopiero Alexander Shulgin i jego książka książki PiHKAL („Phenethylamines I Have Known And Loved”) opublikowana w 1991 roku, przyczyniły się do wzrostu zainteresowania nie tylko DOC-em, ale całą resztą spokrewnionych psychodelicznych amfetamin, takich jak DOB, DOI czy DOM.
Mechanizm działania DOC jest podobny do tego, który można kojarzyć z innych pokrewnych substancji z rodzin DOx czy 2C-X – substancja ta działa jako selektywny częściowy agonista receptorów 5-HT2A, 5-HT2B i 5-HT2C. Jego działanie psychodeliczne jest pośredniczone przez oddziaływanie na receptor 5-HT2A. DOC charakteryzuje się bardzo długim czasem działania (12-24 godziny), mocny pobudzeniem psychicznym i fizycznym, i halucynacjami opisywanymi jako proste, nieskomplikowane, „kreskówkowe” i liniowe, szczególnie w porównaniu do LSD czy innych substancji z rodziny DOx (np. DOB).
DOC jest zazwyczaj opisywany jako mocno pobudzający, aktywizujący psychodelik. Przy wysokich dawkach, stymulacja może stać się niekomfortowa, temu uczuciu mogą towarzyszć takie efekty uboczne jak np. drżenie rąk. Pobudzenie wywołane przez DOC zachęca do aktywności fizycznych i do ogólnego ruchu, takiego jak bieganie, chodzenie czy tańczenie. Dla porównania, inne, częściej stosowane substancje psychodeliczne, takie jak psylocyna, mają zazwyczaj działanie które można opisać jako bardziej uspokajajace i mrelaksujące. Wpływ DOC na funkcje poznawcze jest przez wielu opisywany jako silna stymulacja umysłowa połączona z potężnym wzmocnieniem aktualnego stanu psychicznego użytkownika. Geometrię wizualną występującą w DOC można opisać jako bardziej podobną do tej występującej w przypadku meskaliny niż ayahuaski, grzybów psilocybinowych lub LSD. Można ją kompleksowo opisać poprzez jej różnorodność jako skomplikowaną pod względem złożoności, abstrakcyjną w formie, syntetyczną w odczuciu, uporządkowaną w organizacji, jasno oświetloną, wielobarwną w schemacie, szybką w prędkości, płynną w ruchu i spójną w intensywności.
Ryzyko przedawkowania DOC występować może – szczególnie u osób wrażliwych na psychodeliki – już przy wysokich dawkach lub gdy DOC jest mieszany z innymi substancjami, zwłaszcza środkami pobudzającymi lub inhibitorami MAO. Skutki przedawkowania DOx obejmują zazwyczaj dziwaczne, urojeniowe, a czasem agresywne zachowania, amnezję, drętwienie ciała, dezorientację i niepokój. Użytkownik może nie być w stanie komunikować się i może być mocno pobudzony. Przy odpowiednio wysokich dawkach mogą wystąpić poważniejsze skutki uboczne, takie jak psychoza, ataki paniki i drgawki, które z kolei mogą dodatkowo wpływać na niebezpiecznie podwyższone tętno, ciśnienie krwi i zwężenie naczyń krwionośnych.
EFekty, jakie może wywoływać DOC:
– halucynacje przy otwartych oczach (OEV)
– halucynacje przy zamkniętych oczach (CEV)
– pobudzenie, stymulacja, bezsenność
– wazokonstrykcja (zwężenie naczyń krwionośnych)
– przyspieszone tętno
– zwiększone ciśnienie krwi
– mdłości, nudności
– euforia
– poprawiony odbiór muzyki
– paranoje, lęki, niepokój, urojenia
– zwiększone uczucia empatii, chęci kontaktu z innymi
– zwiększona potliwość
– szczękościsk
Autor tekstu: horsii
